15-18 Ağustos 1969’da New York eyaletindeki Bethel’de düzenlenen Woodstock Müzik ve Sanat Festivali, yaklaşık 400.000 kişiyi bir araya getirdi. Festivalin son sabahı, 18 Ağustos’ta sahneye çıkan Jimi Hendrix, aslında Pazartesi sabahının erken saatlerinde, kalabalığın büyük bölümü dağılmışken çalıyordu.
Hendrix’in seti yaklaşık iki saat sürdü ve döneminin en uzun canlı performanslarından biriydi. Setin ortasına doğru, hiçbir eşlik olmadan tek başına Amerikan millî marşı 'The Star-Spangled Banner’ı Stratocaster’ıyla enstrümantal olarak yorumladı.
Yorum, marşın melodisini tanınabilir tutarken; whammy bar ile yapılan geniş perde kaymaları, feedback ve distorsiyonla üretilen patlama ve uçak sesi benzeri efektleri iç içe geçirdi. Bu efektler dönemin Vietnam Savaşı bağlamında sıkça bombalama ve çığlık sesleri olarak yorumlandı, ancak Hendrix bunu doğrudan bir siyasi bildiri olarak tanımlamaktan kaçınmış, marşı “güzel” bulduğunu söylemiştir.
Performans, doğaçlama ile bestelenmiş melodinin birleşimi, sesi bir enstrümanla yeniden yazma cesareti ve elektro gitarın saf melodik bir metni yorumlayabileceğini göstermesi açısından rock tarihinin en çok tartışılan anlarından biri olarak kaldı; performans, festivalin belgesel filmiyle geniş kitlelere ulaştı.
Derslerimizde öğrencilere bu kaydı dinletirken vurguladığımız nokta, tekniğin (whammy bar kontrolü, feedback yönetimi, dinamik kontrol) kendi başına bir amaç değil, bir anlatım aracı olduğudur. Star-Spangled Banner yorumu, teknik becerinin güçlü bir müzikal fikirle birleştiğinde nasıl kalıcı bir sahne anına dönüşebileceğinin en çarpıcı örneklerinden biridir.